Złota polska...

Od kilku dni jesień pokazuje swoją najpięlniejszą buzię. Kiedy kilka lat temu sadziłam wiciokrzewy i winobluszcze, wszyscy znacząco pukali się w czoło, bo trudno było przypuszczać, że z tych patyków wyrosną wielokolorowe , mieniące się w słońcu pnącza. Skutecznie walczy z nimi moja ulubiona sąsiadka, a to podsypując sól, a to częstując herbicydami, a one nic - jak rosły, tak rosną. Więc jesienią na płocie mam tak:

Dojrzewają winogrona, kwiaty róż zmieniają się w czerwone kulki, jabłka mają wspaniały smak i zapach.

Nowa praca wessała mnie mocno i nie chce puścić. Niewiele mam czasu dla domu, a dla siebie - wcale. Kiedy wracam, wiadomo - obiad, ogród, kiedy ciepło, jakieś porządki - tydzień temu zaczęłam wymianę garderoby z letniej na jesienno - zimową i rozbebeszyłam wszystko dokumentnie. Ostatnio usnęłam z książką w ręku - nie zdarzyło mi się to od bardzo dawna. Praca z gatunku trochę jeżdżących, więc poznaję na nowo nasze województwo, ostatnio, jadąc służbowo, śpiewałam z Bono na całe gardło. I dobrze mi z tym, co dzień coś nowego, pokój do pracy na ostatnim piętrze, nikt mi nie skwierczy ani nie przysyła naglących smsów. Odkryłam na nowo, jak świetnie jest się znowu uczyć czegoś nowego :)

Pozdrawiam ciepło

Zarobiona po kokardę, ale zadowolona

Wróciła, cholera jedna :)

Zdjęcia z dzisiejszego poranka....gość o nienasyconym apetycie...
Żegnajcie, tarty ze spodem orzechowym, keksy.... woreczki na orzechy laskowe w tym roku pozostaną puste :(

Dzisiaj na szczęście chłodniej :) idę do ogrodu, bo w przyszłym tygodniu mają być afrykańskie upały...
Pozdrawiam, Polinne

Wakacyjnie tarasowo

Kwestia mojej nowej pracy rozciąga się w czasie, co wywołuje u mnie niepokój lekki i tak naprawdę odbiera chęć do robienia czegokolwiek. Nasłuchuję dzwonka telefonu, pocztę sprawdzam co godzina i ogólnie nie wiem, co z sobą począć. Kiedyś relaksowała mnie harówka w ogrodzie, dzisiaj upał taki, że mogłabym co najwyżej dostać zawału, więc siedzę cicho w domu, a obok mnie na fotelu stosy niepoprasowanej bielizny, na podłodze koty z baranami, szafki kuchenne czekają na posprzątanie, hortensje więdną w ciszy (dobrze, że burzowo) - jednym słowem napięcie narasta. Do tego wszystkiego nie mogę zaplanować żadnego wyjazdu - nie wiem, kiedy miałabym zacząć nową pracę - czekam więc, czekam, czekam na jakiekolwiek rozstrzygnięcie. Może być i tak, ze prestiż mojego męża wśród kolegów wzrośnie niewyobrażalnie, bo będzie miał niepracującą żonę na utrzymaniu, a ja w dokumentach będę pisać "przy mężu" albo podpisywać się jako Pawłowa T. Siedzę więc jak w więzieniu, na tarasie....czytam coś, piekę coś...gotuję coś...

Końcówka truskawek, niestety

Kwiaty tarasowe rosną jak oszalałe

W oczekiwaniu nieustającym pozdrawiam ciepło

Zapach

Zofia Szydzik
Konwalie

W leśnej głuszy
gdzie driad królestwo
o boskości wiosny dają świadectwo
skromnością formy
zapachu finezją
zrywanie w bukietów graniczy
z herezją

mam ochotę zgrzeszyć
zerwać kilka gron
mały bukiecik przybrany tiulem mgły
z kroplami rosy
o zapachu, jak dziecięce
sny

zanurzam nos
między dzwoneczki, jak z saskiej porcelany
drobne perły
z leśnej polany
jak łzy radości
pocałunki skromne
z miłości nieśmiałej
co po szkole
pod domem u płotu
stała z opuszczoną ku ziemi
twarzyczką białą

to woń wiosny
młodości i niemej
tęsknoty.

Wiosenna bujność traw

Tylko wiosną ogród jest tak intensywnie zielony i pachnący.

Intensywnie zielone paprocie i bukszpan

Drzewa jak panny młode, całe w kwiatach

Zatyrana ogrodowo pozdrawiam ciepło

Wiosennie, burzowo i pracowicie

Jako że pogoda piękna ( nie pamiętam tak ciepłej wczesnej wiosny) ruszyłam w teren. Po zimie ogród przedstawia się jak obraz nędzy i rozpaczy, już wywiozłam 10 worków śmiecia wszelakiego, a zrobiona dopiero połowa.Od kiedy nastały cieplejsze dni, nie mogę doczekać się końca pracy, pędem wracam do domu i rzucam się natychmiast na front ogrodowy. Posadziłam begonie i stokrotki, do donic wsadziłam bratki, ale generalnie jeszcze łyso, drzewa dopiero zaczynają kwitnąć. Na domiar złego mam nawał obowiązków zawodowych i trudno pogodzić jedno z drugim, a nawet trzecim, bo jak zwykle głupio dałam się wmanewrować w zapraszanie gości na święta. 

Wczorajsza pierwsza wiosenna burza - była bardzo potrzebna, bo w ogrodzie sucho niemiłosiernie.

Dzisiaj dla odmiany jest tak zimno, że nie sposób pracować w ogrodzie, wczoraj 21 stopni, dziś 7. Rodzina mówi na mnie już tyranogrodozaur, bo każdą wolną chwilę poświęcam na kopanie w ziemi. 

Nagroda wczorajsza: piękna, podwójna tęcza

Od kilku dni mam codziennie takiego gościa - trochę bezceremonialny

Kiedy odszedł Pan Kot, nadal wsypywałam karmę do miseczek w nadziei, że może odszedł na trochę...

Okazało się, że rychło znalazł się amator na jedzenie - kolejny bezpański i zabiedzony. Na razie się poznajemy...

Pozdrawiam ciepło

Polinne

Fiolety czyli kocyk nr 2 i kobea

Odkąd przestałam malować włosy i całkowicie ścięłam farbę, w mojej garderobie zaczęły dominować kolory dotąd prawie nieobecne - fiolety, wrzosy, seledynowe zielenie, biel, szarość. Wyrzuciłam czerń - szron na głowie wystarczy... 

Coraz bardziej podobają mi się pastele, wrzosowe rozbielone, gołębie, delikatne niebieskości, róże i pudry. W takich też kolorach robię kolejny kocyk, tym razem akrylowy - dla Martyny, która w swoim pokoiku ma ściany szaro - białe.

Moim ogrodowym odkryciem tego roku jest kobea, naprawdę niezwykła roślina - jednoroczna, ale niesłychanie "rozwojowa". Nieopatrznie posadziłam ją niedaleko winorośli - najpierw wspięła się na kratki, potem na winogrona, a teraz dekoruje balustradę tarasu - dobre 6-7 metrów.

Niemalże z dnia na dzień można obserwować, jak się wspina i rozrasta, wąsy, którymi się przytrzymuje podłoża, wiją się i kręcą wszędzie, wystarczy, że gdzieś się zahaczą.

Ostatnio pojawiły się kwiaty:

W przyszłym roku na pewno ją posadzę na tarasie pod drabiną - niech sobie oplata :)

Pozdrawiam ciepło

Nareszcie deszcz

Należę chyba do nielicznych osób, które cieszą się z deszczu. Zrozumie mnie tylko ten, kto ma ogród  i rośliny, które trzeba podlewać. Gdy z nieba nie kapie, musowo wieczorkiem wąż w rękę i naprzód...więc gdy pada deszcz, duże dzieci się nie nudzą, a cieszą, że kwiatki dostaną pić. Ostatnio było już tak sucho, że wyrywając chwasty, podnosiłam z korzeniami całe bryły wysuszonej ziemi. Dzisiaj po deszczu pielenie to przyjemność, korzonki wychodzą, ziemia pachnie...żeby jeszcze komary tak nie cięły, cholery. Zalecenie pokochać odpada, bo nie cierpię i już. Tegoroczne są tak napastliwe, że wlatują do ucha, nosa, siadają chmarami na rękach, nogach i innych częściach ... Bardzo polubiły moje odstraszacze antykomarowe: spiralki, pałeczki, świece, psikadła oraz inną pticę. Ma ktoś sprawdzony sposób na komary? Będę b. wdzięczna, bo przyjemne wieczory w ogrodzie obecnie raczej nie wchodzą w rachubę, a te komarzyska aktywne są cały dzień, nawet gdy sucho, gryzą cholery.

Pozdrawiam ciepło

Truskawkowo

Każdego roku nieodmiennie czekam z utęsknieniem na truskawki, by stwierdzić, że nie ta odmiana chyba, padały deszcze obfite, było za mało słońca - bo smak nie ten...niż zapamiętany z dzieciństwa. Najlepsze jedzenie u babci to pajda świeżutkiego chleba wiejskiego grubo posmarowana zbieraną śmietaną (gdzież tym sklepowym do niej), posypana cukrem i miseczka świeżych truskawek zjadana w ogródku za domem. Kupione na rynku truskawki mają inny smak, hurtowy, są wodniste, czasem kwaśne nawet :( więc unikam ich w wersji saute, doprawiam śmietanką z cukrem, piekę ciasta, robię serniki na zimno, by choć trochę poczuć tamten smak.

Sernik jak zwykle z bloga Doroty tu klik - rewelacyjny przepis, bez jajek, co w okresie letnim ma znaczenie, bita śmietana, serki homogenizowane, biszkopty, truskawki - idealne połączenie, bardzo polecam.

Oprócz tego nieodmiennie ogrodowo:

Rozwinęła się biała pnąca róża

i różowa

zdecydowanie zmartwychwstał powojnik

lato w pełni

Pozdrawiam ciepło